Ik ben helaas jaren werkloos geweest in Zwolle, veel banen aangenomen waarvan je van te voren kon weten dat ze totaal niet bij mij pasten, uit pure wanhoop. Ik heb daardoor uitgebreide ervaring met de neerwaartse spiraal waar langdurige werkloosheid en de daarbij komende uitzichtloosheid in de praktijk werkt en voelt. Ik ken de obstakels waar mensen tegenaan lopen, en de frustraties van proberen zinvolle hulp te ontdekken. Solliciteren is niet gratis, het kost je tijd en energie natuurlijk, maar op een gegeven moment ook hoop, zelfvertrouwen en overlevingskracht. Als je dan vanuit het UWV en de gemeente in een doolhof van infantiliserende eufemismen en vreemd klinkende organisaties gedropt wordt, dan heb je niet het gevoel dat hulp een prioriteit is. Hier en daar een parttime nul-uren contract klusje aannemen zou in theorie moeten helpen, maar je C.V. wordt er niet aantrekkelijker van, het loon mag je inleveren en de gemaakte kosten zijn voor jezelf.

 Ik heb met goede hulp na jaren intensief knokken en neervallen eindelijk de uitgang van dat doolhof gevonden, en niet zonder kleerscheuren. Ik kan met zekerheid zeggen, dat had jaren eerder gekund. Ik snap daardoor dus meer dan menigeen het belang van kansen scheppen. Denk aan om en/of bijscholing waar de mensen die het kunnen gebruiken daadwerkelijk bij kunnen komen, gericht mikken op de banenafspraak om daar mensen te laten ontplooien, deeltijd werk en vrijwilligerswerk niet afstraffen maar juist actief belonen. Door daarop in te zetten scheppen we ruimte voor mensen om hun potentie eindelijk weer actief te kunnen ontplooien, maar kunnen we ook de ruimte opbouwen voor mensen die nooit zelfstandig in hun levensonderhoud zullen voorzien. Ook voor hun moet onze samenleving namelijk klaar staan. 

Ik doe sinds 2015 veel vrijwilligerswerk bij evenementen van verschillende groottes. Deze evenementen zijn natuurlijk politiek neutraal dus ik vind het niet kies om hier hun namen te noemen. Maar de ervaringen die ik er heb opgedaan verdienen hier een plek. Niet alleen heb ik hierdoor inmiddels inzicht in de praktische kanten van een goed evenement organiseren en de willekeur die er helaas vaak bij vergunningen en dergelijke in zit, maar ik heb er ook mogen ervaren hoe veelal neurodivergente mensen, vaak genoeg met chronische ziektes of andere "arbeidsongeschiktheid" variabelen zinvol en duurzaam aan het werk zijn. Nuttig voor anderen maar bovenal, voor hunzelf. Met enige aanmoediging en persoonlijke ondersteuning blijken veel meer mensen dan de samenleving verwacht echt bergen werk te kunnen verzetten. Een gezonde evenementsector is dus niet alleen goed voor iedereen die er een boterham aan verdient of die ze bezoekt. Het is een klein wereldje die wonderen verricht. 

Ik heb er persoonlijk een vrij grondige hekel aan, demonstreren. Je staat ergens samen met een aantal mensen waar je het in principe ergens over eens bent. Er is een hoop semi-georganiseerd geluid om je heen, er worden zonder pardon bierflesjes en rookbommen naar je gegooid, en elk inhoudelijk overleg staat er los van.
Ik hoor er niet thuis, maar toch kom ik af en toe opdagen, zei het met tegenzin. En daarmee kom ik wel mensen tegen die dezelfde principes hebben als ik, maar er anders in staan. Veel van deze mensen hebben het vertrouwen in politieke partijen, waaronder GroenLinks-PVDA compleet verloren. Soms ook met goede redenen. Activisten, waaronder die onder de noemer Antifa handelen, zouden ons moeten herkennen als de bestuurlijk-politieke tak van hun waarden. Om dat voor elkaar te krijgen moeten we het contact met deze groepen zelf proactief zoeken en ons ook bij deze acties zichtbaar opstellen. We kunnen altijd over details blijven kibbelen, maar de prioriteit moet liggen bij de fundamentele waarden die we delen. Klimaat verantwoordelijkheid, mensenrechten, sociale rechtvaardigheid en natuurlijk consistent weerstand tegen Rechts tot en met Bruin-Rechts.

Ik heb het hier als websitenaam, en iedereen die mij even kent zal kunnen beamen dat "mopperen" een essentieel deel is van wie en hoe ik ben. Maar dat verdient misschien ook een beetje uitleg. Er wordt makkelijk neerbuigend gedaan over Mopperen. We dienen allemaal positief te zijn en ten alle tijden te geloven dat alles Goed is en alleen maar Beter zal zijn. Ik vertik dat. Mopperen betekend dat ik verbaliseer en daardoor erken wat er niet goed genoeg is, door dat uit te spreken maak ik het iets waar we over kunnen en moeten nadenken. Sommige dingen zijn in de praktijk geen directe oplossingen voor, in die gevallen geeft een goede Mopper ruimte voor ontlading en erkenning, waarna we direct weer door kunnen. Maar vaker dan we willen toegeven zorgt een gezonde Mopper ervoor dat we samen het gesprek kunnen beginnen over wat er fout gaat, waarom dat zo is, en hoe het beter kan. 

In raad-politieke context betekend dat dat ik van plan ben pro-actief op zoek te gaan naar problemen. Ik wil weten waar het fout gaat of waar een nieuw plan onverhoopt negatieve gevolgen zou kunnen hebben voordat er boze mensen stukjes in (lokale) kranten schrijven. Ik wil zelf op zoek gaan naar de mensen die hun dagen kwijt zijn aan tussen wal en schip bungelen en daardoor niet in staat zijn zelf een lobby of een bewustwording campagne op poten te zetten. Ik vind het de taak van de raad om de pers te vertellen wat er gaande is in de samenleving, en niet andersom.